dag 7:met de boot 400 km tot Phnom Penh en dadelijk het binnenland in.

Afstanden zijn hier groot dus de hele cirkel met de fiets doen is zoals reeds gezegd onmogelijk. Deze boottocht geeft dan weer een boeiend beeld vanop het water i.p.v. de wal.

Eerst een fietstochtje van een 14tal km van Siem Reap tot aan de aanlegstijger. Ik vertrok om 6u 's morgens om op tijd te zijn voor de boot die 1,5 uur later vertrok. Een dagimpressie:

Zo wordt hier al eens gekookt vroeg in de ochtend

Paalwoning met groot terras voor de toeristen

Op weg naar school

Paalwoning om in te wonen

Ik reed wat te ver (vissershaventje) en kwam in de modder terecht waarna rechtsomkeer

Poesjes onverstoorbaar op de stoep (te veel toeristen gezien waarschijnlijk)

De boot wacht

Op het dak zitten was leuk en de verkoopsters wisten dat. Ze konden ongelooflijk zachtaardig blijven aandringen met leugentje als "No service on board, Sir" zodat je uiteindelijk toch iets eetbaars kocht.

Zelfs complete "eet-sloepen" zochten hun plekje voor maaltijdverkoop

Waterdorpen

We verlieten de malgroven

Sloepen die zich in de stromen van de rivier zetten met een nettensysteem

Video:

Er zijn hier ook moslims

In goed gezelschap maar toch onverstoorbaar voor zich uit kijkend

Deze paalwoningen leken zich bijna in de rivier te storten

Aangekomen in Phnom Penh: kan je hier nog aan uit?

Ik kom stilaan in streken waar nog wat Frans gesproken wordt vooral dan door de ouderen. Vietnam is hier nog meer voor bekend.

Ik ben niet zo'n stadsmens (zeker niet in Azië) dus hier een afscheidsblik vanop de "Japanse brug"

Dit is hier de regio van de rivieren dus onmiddellijk een bootoversteek

Vrouwen tateren er op los

Zwaar beladen motoren, je ziet niet anders

Je steekt de Mekongrivier over en komt dadelijk in een totaal andere wereld: geen asfalt, zandwegen, geen auto's, enkele scooters, veel fietsers en een arme maar blije landbouwbevolking die leeft van hetgeen de Mekong hun geeft. Hier een plaatselijke kapper.

Nog even wat eten van een plaatselijk stalletje.

2 kinderen die mij toch wat vreemd vonden

Zo leer je van jongsaf met stokjes eten: tonen hoe dit werkt

Dit beeld zegt alles over de grootstad ginds en het platteland hier

Het paard wordt weer ingeschakeld

Zandwegen vanaf nu, 50km lang

Dit jongetje van amper 12 bestuurde een zware buldozer

Vrouwen in het veld lachen altijd en gieren het uit als je een foto neemt

Bij de beesten af

Een plaatselijke school waar ze en masse en in koor een tekst afdreunden

Twee mooie beelden

Boeddhistische leerlingen

Een vrouw met riet aan het werk. Wat zou ze maken?

Rijstvelden

Hier was ik wel heel erg in het binnenland en het begon stilaan duister te worden

Dus heb ik wat mannen op een buitenterras van een paalwoning aangesproken (meer gebarentaal) en mocht ik bij een van de buren bijven slapen waarvan dit de eigenaars zijn (vader, moeder) en verder de zoon die me uitnodigde

En toen viel het licht uit

Tijd om te gaan slapen, gelukkig onder dit muskietennet want het stikt hier van de muggen en ik ben toch wat beducht voor malaria ondanks DEET (muggenproduct) en de Malarone tabeletten die ik dagelijks slik. Ik sliep er weer op een rieten matje zonder matras en was 's morgens uitgeslapen (5u)

Tot het volgende bericht !

dag 6 bezoek aan Siem Reap en het tempelcomplex Angkor

Azië blijft verbazen. Een dag vol sterke indrukken. Al fietsend hoor, zie en ruik je alles erg goed. Ik stop impulsief om te fotograferen, te vragen, te drinken, te kijken... Hier vind je een overzicht van deze voor mij indrukwekkende dag.

Een beeld op het hotel. Na dagen van eenvoud nu wat betaalbare luxe:

In de buitengang hing deze foto die veel zegt over de Cambodjaanse mentaliteit. Groot gezin, trotse vader en moeder én een moto. Welk element zouden wij op de foto zetten?

Lokaal ontbijt (hotel) geraak ik stilaan gewoon: lekker !

Nog even poseren in de hangmap en dan weg!

Nog even in de stad Siem Reap waar ik wat verloren reed en daarom juist zoveel beleefde.

Een tempel:

Door dit rondzwerven kom je wat tegen: de oude binnenmarkt van Siem Reap: nauwe gangen, massaal veel aanbod,binnen alleen Cambodjanen en ik;  veel lawaai. Kijk zelf:

 Nu weet ik waar hun heerlijke maaltijden vandaan komen. Hier zou de Belgische voedselinspectie een kluif aan hebben. Overdrijven we niet een beetje want ik heb dit allemaal binnen. Als je een beetje uitkijkt (braden, koken) lukt het wel. Als we ons te veel af-be-schermen missen we een hele wereld.

Moeten er geen borden zijn?

Nood in een paar schoenen of sletsen?

Cambodja is een van de veiligste landen ter wereld en ziehier het bewijs. Ik heb hier 100 € gewisseld  (wat voor hun veel geld is) in plaatselijk real en de wisselman had zijn geld gewoon in een open vitrinekast liggen. Niks alarm, niks kluis, je kan het zo meegraaien. Toen ik vroeg of dit veilig was en een pistoolgebaar maakte begon hij vriendelijk en ontspannen te lachen.

Angkor is verschrikkelijk mooi. Verschikkelijk want het is gebaseerd op het zoveelste schrikbewind dat een machtig rijk wou zo groot als maar kan en dit wilde tonen kost wat kost. Tussen de 9de en de 15de eeuw heersten de khmers over ZO-Azië. Deze machtige tempelcomplexen zijn gebouwd met bloed, zweet en tranen door de arme bevolking. Maar tijd wist alle wonden dus historische gebouwen overal in de wereld worden dan mooi en we willen er allen zijn. Daarom, verschrikkelijk mooi.


Cambodja is arm maar ook hightech. In 1' hadden ze mij dit gefikst.

Als ze in Angkor slotgrachten maken doen ze het ineens goed en ruim.

Kolossale tempels

Aapjes

Op een olifant op touristen aan het wachten voor een dollarritje en nog even je mails checken op je smartphone (als je goed naar de linkse kijkt).

Hier (gids met cirkel touristen) moest ik opeens aan het volgende kinderliedje denken:
We maken een kringetje  Van jongens en van meisjes
We maken een kringetje  Van tra-la-la
Maak nu een buiging  Maak nu een buiging
Bij de hand, bij de hand  Pak je liefje bij de hand
Bij de hand, bij de hand  Pak je liefje bij de hand

Cambodjanen zijn deugdzame mensen en voeden graag op met het vingertje en in eenvoudige taal.

In dit immense parken wonen ook overal (arme) mensen.

Mooie zichten

Dit is een bekend beeld van een tempel die door de jungle opnieuw ingenomen wordt.

De grootste tempel van Angkor heb ik voor het laatste gehouden: 

Khmervolksmuziek ten voordele van de slachtoffers van de landmijnen.

Deze 2 monniken waren een continue touristische attractie en geraakten zo niet vooruit. En maar blijven lachen en knikken. Wie observeert eigenlijk wie?

In collonnes vol Chinezen e.a. het park in. Met alle Chinezen maar niet met den deze !

Mensen leggen toch zo graag steentjes op elkaar en als er een begint is de rest niet meer te houden. De toezichters durven ze dan niet meer te verwijderen en je krijgt een nieuwe ruïne.

Een rietstok van bijna 7 meter aan een fiets. Eens proberen in Heusden door de Guido Gezellelaan? Een idee voor een volgend agendapunt van onze dorpsraad?

Toch weer 5u onderweg geweest voor een 6Otal km. Even luchten en ik moet zeggen dat ik liever aan deze kant zit met mijn appelsientje dan in de zon aan het zwembad. De man was by the way in Happinezz aan het lezen. Mooie combinatie.

Al fietsend door het immens tempelpark Angor (een ronde van 40 km) schoot mij opeens een 2de lied te binnen (deze keer wat erstiger) dat mij erg nabij leek en mij al fietsend "pakte" : "We are on the road to nowhere" van de Talking heads. Klinkt misschien wat negatief? Voor mij is dit eerder geruststellend. Als we weten dat de levensweg leidt tot nowhere met misschien als laatste final touch de warme hand van een geliefde of vriend die je uitwuift en waarmee je onderweg bent geweest, wel dan is dit ook geruststellend. Nowhere kan hier ook betekenen "Where is no".

Maar...we zijn on the road, here and now, onderweg dus, samen en dat telt. Al fietsreizend laat ik mijn doel ook stilaan losser en ben vooral onderweg. Daarom is dit een vraag van onze levensweg om goed te zijn voor elkaar en de wereld wat hier in deze landen door het Boeddhisme gedragen wordt zoals bij ons het Christendom.
Dus ja, "I'm on the road to nowhere but with you".
Een persoonlijke ingeving naast zoveel andere zienswijzes over leven en dood.

Blijkbaar was ik vandaag in een muziekale en spitituele bui.